Odmiana imienia Februnia przez przypadki

Februnia imię żeńskie

PrzypadekLiczba pojedyncza

Mianownik
(kto? co?):Februnia

Dopełniacz
(kogo? czego?):

Celownik
(komu? czemu?):Februni

Biernik
(kogo? co?):Februni

Narzędnik
(z kim? z czym?):z Februni

Miejscownik
(o kim? o czym?):o Februnię

Wołacz
(hej!):Februniu!

Przykłady odmiany imienia Februnia” w zdaniach w liczbie pojedynczej

Mianownik (kto? co?): Februnia

Februnia odgrywa bardzo ważną rolę na boisku.
Jutro Februnia wyjdzie ze szpitala.
Februnia nie umie grać na gitarze.
Za chwilę wróci Februnia z lasu.
Autorem niniejszego tekstu jest Februnia.

Dopełniacz (kogo? czego?):

Póki co dodaję zdjęcia z wakacji.
Serce stanęło na moment.
Tata sam opatrzył mi nogę.
Przed domem zauważyłem wózek z dzieckiem.
Tato produkował abażury.

Celownik (komu? czemu?): Februni

Zostawiam Februni karteczkę i już mnie nie ma.
Zaproponowałem Februni dwa tematy.
Daję Februni, to co najlepsze we mnie.
Februni oczy błyszczą.
Napisałem wiersz dzięki Februni.

Biernik (kogo? co?): Februni

Oszołomienie spadło teraz na Februni i na moment odebrało mu wigor.
Nieśmiało gładzi Februni po włosach.
Przeprosiłam Februni i poszłam dalej.
Doprowadził tym Februni do stanu bliskiego apopleksji.
Spoglądam na Februni.

Narzędnik (z kim? z czym?): Februni

Karolina miała się spotkać z Februni przed szkołą.
Ja z Februni siedzieliśmy w środku razem z narzędziami.
Razem z Februni znaleźliśmy fajne towarzystwo do zabawy.
Byliśmy z Februni na jarmarku.
Rozliczyłam się i powróciłam do rozmowy z Februni.

Miejscownik (o kim? o czym?): Februnię

To jest pieśń o Februnię.
Pamiętajmy o Februnię i o tym, że była dobra dla nas wszystkich.
W powrotnej drodze myślał o Februnię.
Kiedyś chciałam napisać o Februnię.
Artykuł o Februnię wywołał burzę w mediach.

Wołacz (hej!): Februniu

Dziękuję Februniu za rozmowę!
Witaj Februniu!
Februniu! Uważaj!
Gdzie jesteś Februniu!?
Hej Februniu!