Odmiana imienia Rutunia przez przypadki

Rutunia imię żeńskie

PrzypadekLiczba pojedyncza

Mianownik
(kto? co?):Rutunia

Dopełniacz
(kogo? czego?):Rutuni

Celownik
(komu? czemu?):Rutuni

Biernik
(kogo? co?):Rutunię

Narzędnik
(z kim? z czym?):z Rutunią

Miejscownik
(o kim? o czym?):o Rutuni

Wołacz
(hej!):Rutuniu!

Przykłady odmiany imienia Rutunia” w zdaniach w liczbie pojedynczej

Mianownik (kto? co?): Rutunia

Rutunia tego nie widzi.
Dziś dowiedziałam się, że ma na imię Rutunia.
Autorem niniejszego tekstu jest Rutunia.
Jak już wiecie mam na imię Rutunia.
Mam na imię Rutunia.

Dopełniacz (kogo? czego?): Rutuni

Postanowiłam zadzwonić do Rutuni i chłopaków.
Byłam pełna uznania dla rozwoju Rutuni.
Piszę list do Rutuni.
Trzeba wymyślić jakąś bajkę dla Rutuni.
Od razu zobaczyła ich mama Rutuni.

Celownik (komu? czemu?): Rutuni

Daję Rutuni, to co najlepsze we mnie.
Musiałam się zwierzyć Rutuni.
Rutuni włosy stanęły dęba na głowie.
Nie wiem, co powiedzieć Rutuni.
Rozalia z troską przyglądała się Rutuni.

Biernik (kogo? co?): Rutunię

Poszłam dalej i wtedy poznałam Rutunię.
Spojrzałam na Rutunię jak dopisuje kolejne literki.
W końcu obudzili Rutunię, żeby ich ratował.
Przed sesją zapytałam Rutunię co lubi.
Sierżant wpatrywał się w Rutunię jak zahipnotyzowany i nawet nie mrugał.

Narzędnik (z kim? z czym?): Rutunią

Pracuję z Rutunią.
Siedzieliśmy z Rutunią przy basenie.
Wczoraj wracamy z Rutunią od lekarza.
Razem z Rutunią przestaliśmy dawno za nimi nadążać.
Refleksyjnie po spotkaniu z Rutunią.

Miejscownik (o kim? o czym?): Rutuni

Śpiewam o Rutuni.
Przynajmniej tak myślał tata o Rutuni.
Zrozumiałam, że muszę teraz powiedzieć prawdę o Rutuni.
Kiedyś tam chciałam napisać o Rutuni.
Kto dziś pamięta o Rutuni.

Wołacz (hej!): Rutuniu

Hej Rutuniu!
Dobranoc Rutuniu!
Dzień dobry Rutuniu!
Dziękuję Rutuniu za rozmowę!
Cześć Rutuniu!