Odmiana imienia Wiarka przez przypadki

Wiarka imię żeńskie

PrzypadekLiczba pojedyncza

Mianownik
(kto? co?):Wiarka

Dopełniacz
(kogo? czego?):

Celownik
(komu? czemu?):

Biernik
(kogo? co?):Wiarki

Narzędnik
(z kim? z czym?):z Wiarce

Miejscownik
(o kim? o czym?):o Wiarko

Wołacz
(hej!):!

Przykłady deklinacji imienia Wiarka” w zdaniach w liczbie pojedynczej

Mianownik (kto? co?): Wiarka

Wiarka nie umie grać na gitarze.
Wiarka wraca do domu.
Wiarka tego nie widzi.
Dla mnie było już jasne, ze Wiarka umiera.
Dobrze, że Wiarka grzecznie śpi.

Dopełniacz (kogo? czego?):

Rano gdy wstałem obudził mnie wrzask .
Nie ma .
Byłam z nimi dziś na imieninach u cioci .
Przyglądałam się dłoniom .
Pozostało jeszcze zadzwonić do rodziców i siostry .

Celownik (komu? czemu?):

udało się usłyszeć tylko parę słów.
Kto wie, może wyjdzie do na dobre.
Chciałam szybko pochwalić się .
Musiałam się zwierzyć .
Tego było już za wiele.

Biernik (kogo? co?): Wiarki

Popatrzyłam na Wiarki przekonana, że zacznie mówić dalej.
Spojrzał na Wiarki z zaciekawieniem.
O jego personalia miałam spytać Wiarki prywatnie.
Spoglądam na Wiarki.
Przed sesją zapytałam Wiarki co lubi.

Narzędnik (z kim? z czym?): Wiarce

Powinnam jednak pojechać z Wiarce.
Siedzieliśmy z Wiarce na kanapie.
Ja z Wiarce zrobiłyśmy koktajl brzoskwiniowy z nektarynek.
Rozliczyłam się i powróciłam do rozmowy z Wiarce.
Razem z Wiarce przestaliśmy dawno za nimi nadążać.

Miejscownik (o kim? o czym?): Wiarko

Kiedyś chciałam napisać o Wiarko.
Dzisiaj chciałam napisać o Wiarko.
Przynajmniej tak myślał tata o Wiarko.
Dziś napiszę o Wiarko.
Czasami myślę sobie o Wiarko.

Wołacz (hej!):

Hej !
! Uważaj!
! Wróć do mnie!
! Gdzie jesteś?
Dobry wieczór !