Odmiana imienia Ewulka przez przypadki

Ewulka imię żeńskie

PrzypadekLiczba pojedyncza

Mianownik
(kto? co?):Ewulka

Dopełniacz
(kogo? czego?):Ewulki

Celownik
(komu? czemu?):Ewulce

Biernik
(kogo? co?):Ewulkę

Narzędnik
(z kim? z czym?):z Ewulką

Miejscownik
(o kim? o czym?):o Ewulce

Wołacz
(hej!):Ewulko!

Przykłady deklinacji imienia Ewulka” w zdaniach w liczbie pojedynczej

Mianownik (kto? co?): Ewulka

Ewulka tego nie widzi.
Ma na imię Ewulka.
Ewulka ma katar i źle się czuje.
Ewulka chce pójść ze mną na dyskotekę.
Na drugie imię mam Ewulka.

Dopełniacz (kogo? czego?): Ewulki

Uroda Ewulki miała potężną moc.
Zostało sto dni do narodzin Ewulki.
Najbardziej polubiłam ojca Ewulki.
Bardzo podoba mi się wypracowanie Ewulki.
Postanowiłam sama sprawdzić na blogu, co u Ewulki słychać.

Celownik (komu? czemu?): Ewulce

Dzięki Ewulce święta nabrały nowego wymiaru.
Kto wie, może Ewulce wyjdzie do na dobre.
Opowiadam Ewulce o swoich zainteresowaniach.
Chciałam szybko pochwalić się Ewulce.
Zszedłem z drogi Ewulce i usiadłem w fotelu.

Biernik (kogo? co?): Ewulkę

Ewulkę znalazłam w recepcji hotelu.
Patrzy na Ewulkę wyczekująco.
Lubię Ewulkę.
Postaram się namówić Ewulkę na spacer.
Sierżant wpatrywał się w Ewulkę jak zahipnotyzowany i nawet nie mrugał.

Narzędnik (z kim? z czym?): Ewulką

Zostaliśmy z Ewulką w salonie sami.
Obie z Ewulką miałyśmy ochotę skakać do góry.
Idę na spacer z Ewulką.
Pracuję razem z Ewulką.
Refleksyjnie po spotkaniu z Ewulką.

Miejscownik (o kim? o czym?): Ewulce

Posiadam całą serię powieści tego autora o Ewulce.
Wspominam o Ewulce.
Marzę o Ewulce.
Ten wiersz jest o Ewulce.
Chciałam dowiedzieć się więcej o Ewulce.

Wołacz (hej!): Ewulko

Cześć Ewulko!
Hej Ewulko!
Ewulko! Gdzie jesteś?
Dzień dobry Ewulko!
Ewulko! Uważaj!