Odmiana imienia Emmulka przez przypadki

Emmulka imię żeńskie

PrzypadekLiczba pojedyncza

Mianownik
(kto? co?):Emmulka

Dopełniacz
(kogo? czego?):Emmulki

Celownik
(komu? czemu?):Emmulce

Biernik
(kogo? co?):Emmulkę

Narzędnik
(z kim? z czym?):z Emmulką

Miejscownik
(o kim? o czym?):o Emmulce

Wołacz
(hej!):Emmulko!

Przykłady odmiany imienia Emmulka” w zdaniach w liczbie pojedynczej

Mianownik (kto? co?): Emmulka

Emmulka chce pójść ze mną na spacer.
Dla mnie było już jasne, ze Emmulka umiera.
Gdzie jest Emmulka?
Dziś Emmulka ściga się z czasem, podczas pisania egzaminu.
Jeśli jednak przegrasz, Emmulka zostaje z nami.

Dopełniacz (kogo? czego?): Emmulki

Najbardziej polubiłam ojca Emmulki.
Byłam pełna uznania dla rozwoju Emmulki.
Postawa Emmulki była zupełnie inna.
Dla Emmulki ten pies jest naprawdę bezcenny.
Postanowiłam się nie wyróżniać i dołączyłam do Emmulki.

Celownik (komu? czemu?): Emmulce

Emmulce udało się usłyszeć tylko parę słów.
Rozalia z troską przyglądała się Emmulce.
Musiałam się zwierzyć Emmulce.
Zerwał jabłko i podał je Emmulce.
Emmulce włosy stanęły dęba na głowie.

Biernik (kogo? co?): Emmulkę

Spotkałam Emmulkę w sklepie, kupowała świeże bułeczki.
Obserwuję Emmulkę bardzo uważnie.
Podchodzi, całuje Emmulkę i idzie do wyjścia.
Kacper patrzył na Emmulkę ze zdumieniem.
Widziałem dzisiaj Emmulkę z mojej klasy.

Narzędnik (z kim? z czym?): Emmulką

Tym razem korespondowałam z Emmulką.
Jadę na wycieczkę razem z Emmulką.
Oboje z Emmulką wybuchliśmy śmiechem.
Dorota spotkała się z Emmulką.
Wymyśliłam z Emmulką nową zabawę.

Miejscownik (o kim? o czym?): Emmulce

W powrotnej drodze myślał o Emmulce.
Wczoraj wspomniałam o Emmulce z moim tatą.
Myślał o Emmulce i o swoim życiu.
A przecież nikt inaczej o Emmulce nie pisał.
Pamiętajmy o Emmulce i jej rodzinie.

Wołacz (hej!): Emmulko

Emmulko! Uważaj!
Dziękuję Emmulko za rozmowę!
Witaj Emmulko!
Hej Emmulko!
Emmulko! Gdzie jesteś?