Jak odmienić imię Emmusia w dopełniaczu, celowniku oraz w miejscowniku?
Imię żeńskie Emmusia należy do tych imion, których deklinacja dość często sprawia kłopot. Trudność z deklinacją dotyczy w zasadzie deklinacji imienia w dopełniaczu, celowniku oraz w miejscowniku. Właśnie w tych przypadkach niewiadomą jest, kiedy piszemy jedno „i”, a kiedy dwa „ii”. Poniżej prezentujemy poprawną odmianę imienia Emmusia przez przypadki w liczbie pojedynczej.
PrzypadekOdmiana w liczbie pojedynczej
W mianowniku (kto? co?):Emmusia - (imię żeńskie)
W dopełniaczu (kogo? czego?): Nie ma Emmusi.
W celowniku (komu? czemu?): Pomagam Emmusi.
W bierniku (kogo? co?): Widzę Emmusię.
W narzędniku (z kim? z czym?):Pracuję razem z Emmusią.
W miejscowniku (o kim? o czym?):Wspominam o Emmusi.
W wołaczu (Hej!): Witaj Emmusiu!
Aby zobaczyć pełną tabelę deklinacji imienia Emmusia wraz z licznymi przykładami odmiany przez przypadki w zdaniach idź do strony: odmiana przez przypadki imienia Emmusia.