Odmiana imienia Zenobek przez przypadki

Zenobek imię męskie

PrzypadekLiczba pojedyncza

Mianownik
(kto? co?):Zenobek

Dopełniacz
(kogo? czego?):Zenobka

Celownik
(komu? czemu?):Zenobkowi

Biernik
(kogo? co?):Zenobka

Narzędnik
(z kim? z czym?):z Zenobkiem

Miejscownik
(o kim? o czym?):o Zenobku

Wołacz
(hej!):Zenobku!

Przykłady deklinacji imienia Zenobek” w zdaniach w liczbie pojedynczej

Mianownik (kto? co?): Zenobek

Moje drugie imię to właśnie Zenobek.
Autorem artykułu jest Zenobek.
Zenobek tego nie widzi.
W domu Zenobek często urządza rodzicom pokazy mody.
Mam na imię Zenobek.

Dopełniacz (kogo? czego?): Zenobka

Nie mogę się otrząsnąć po odejściu Zenobka.
Przyglądałam się dłoniom Zenobka.
W słuchawce usłyszałam głos Zenobka.
Ustaliliśmy jednak, ze na razie będę mieszkać u Zenobka.
Postawa Zenobka była zupełnie inna.

Celownik (komu? czemu?): Zenobkowi

Oddaję Zenobkowi list.
Chciałam szybko pochwalić się Zenobkowi.
Zostawiam Zenobkowi karteczkę i już mnie nie ma.
Dopiero teraz zrozumiałem, że Zenobkowi coś się stało.
Coś muszę Zenobkowi powiedzieć, stoi i czeka.

Biernik (kogo? co?): Zenobka

Poznałam paru fajnych ludzi, w tym Zenobka.
Spoglądam na Zenobka.
Widziałem dzisiaj Zenobka z mojej klasy.
Przeprosiłam Zenobka i poszłam dalej.
Patrzy na Zenobka wyczekująco.

Narzędnik (z kim? z czym?): Zenobkiem

Przez chwilę oboje z Zenobkiem patrzyli na siebie.
Rozliczyłam się i powróciłam do rozmowy z Zenobkiem.
Wymyśliłam z Zenobkiem nową zabawę.
Razem z Zenobkiem znaleźliśmy fajne towarzystwo do zabawy.
Obie z Zenobkiem miałyśmy ochotę skakać do góry.

Miejscownik (o kim? o czym?): Zenobku

Kiedyś tam chciałam napisać o Zenobku.
Te widzenia mieszały mu się z nieustającą myślą o Zenobku.
Na wsi, za dużo rzeczy przypomina mi o Zenobku.
Mowa oczywiście o Zenobku.
W głowie kłebiły mu się mysli i wspomnienia o Zenobku.

Wołacz (hej!): Zenobku

Dobry wieczór Zenobku!
Zenobku! Gdzie jesteś?
Hej Zenobku!
Witaj Zenobku!
Gdzie jesteś Zenobku!?