Odmiana imienia Sebek przez przypadki

Sebek imię męskie

PrzypadekLiczba pojedyncza

Mianownik
(kto? co?):Sebek

Dopełniacz
(kogo? czego?):Sebka

Celownik
(komu? czemu?):Sebkowi

Biernik
(kogo? co?):Sebka

Narzędnik
(z kim? z czym?):z Sebkiem

Miejscownik
(o kim? o czym?):o Sebku

Wołacz
(hej!):Sebku!

Przykłady deklinacji imienia Sebek” w zdaniach w liczbie pojedynczej

Mianownik (kto? co?): Sebek

Sebek nie umie grać na gitarze.
Sebek odgrywa bardzo ważną rolę na boisku.
Autorem artykułu jest Sebek.
Dla mnie było już jasne, ze Sebek umiera.
Mam na imię Sebek.

Dopełniacz (kogo? czego?): Sebka

Przedwczoraj były urodziny Sebka.
Późny start nie okazał się być zgubnym dla kariery Sebka.
Lampion z dyni zrobiony na prośbę Sebka.
Tymczasem zauważyłam wpis Sebka kilka dni temu.
Zaproszenia na urodziny Sebka są gotowe.

Celownik (komu? czemu?): Sebkowi

Słoik z kawą wyleciał Sebkowi z rąk.
Kto wie, może Sebkowi wyjdzie do na dobre.
Zaproponowałem Sebkowi dwa tematy.
Kupiłem Sebkowi magnes na lodówkę.
Rozalia z troską przyglądała się Sebkowi.

Biernik (kogo? co?): Sebka

Postaram się namówić Sebka na spacer.
Patrzy na Sebka wyczekująco.
Zdjęcie przesłane przez Sebka.
Przed sesją zapytałam Sebka co lubi.
Spojrzałam na Sebka.

Narzędnik (z kim? z czym?): Sebkiem

Pracuję razem z Sebkiem.
Obie z Sebkiem miałyśmy ochotę skakać do góry.
Zostanę tu tylko z Sebkiem i chłopakami.
Razem z Sebkiem przestaliśmy dawno za nimi nadążać.
Sprzątam pokój z Sebkiem.

Miejscownik (o kim? o czym?): Sebku

Od ostatniego wpisu o Sebku wydarzyło się sporo.
Kiedyś chciałam napisać o Sebku.
Mamrotał coś o Sebku, gdy podtrzymywał się ściany.
Posiadam całą serię powieści tego autora o Sebku.
No a teraz trochę więcej o Sebku.

Wołacz (hej!): Sebku

Sebku! Wróć do mnie!
Hej Sebku!
Sebku! Gdzie jesteś?
Sebku! Uważaj!
Dzień dobry Sebku!