Odmiana imienia Monia przez przypadki

Monia imię żeńskie

PrzypadekLiczba pojedyncza

Mianownik
(kto? co?):Monia

Dopełniacz
(kogo? czego?):Moni

Celownik
(komu? czemu?):Moń

Biernik
(kogo? co?):Moniom

Narzędnik
(z kim? z czym?):z Monie

Miejscownik
(o kim? o czym?):o Moniu

Wołacz
(hej!):Monią!

PrzypadekLiczba mnoga

Mianownik
(kto? co?):Moni

Dopełniacz
(kogo? czego?):Moni

Celownik
(komu? czemu?):Monie

Biernik
(kogo? co?):Moniami

Narzędnik
(z kim? z czym?):z Monie

Miejscownik
(o kim? o czym?):o Monię

Wołacz
(hej!):Moniach!

Przykłady odmiany imienia Monia” w zdaniach w liczbie pojedynczej

Mianownik (kto? co?): Monia

Jak już wiecie mam na imię Monia.
Ma na imię Monia.
Monia chce pójść ze mną na spacer.
Monia wraca do domu.
Monia nie umie grać na gitarze.

Dopełniacz (kogo? czego?): Moni

Trzeba wymyślić jakąś bajkę dla Moni.
Tym razem prezentujemy wystawę Moni.
W słuchawce usłyszałam głos Moni.
Powiedział, ze wyprawia przyjęcie na cześć Moni.
Uroda Moni miała potężną moc.

Celownik (komu? czemu?): Moń

Moń udało się usłyszeć tylko parę słów.
Dzięki Moń święta nabrały nowego wymiaru.
Od początku próbujemy pomóc Moń.
Oczywiście każdy przyzna rację Moń.
Co tej Moń po głowie chodzi?

Biernik (kogo? co?): Moniom

Kacper patrzył na Moniom ze zdumieniem.
Przed sesją zapytałam Moniom co lubi.
Przyniesiona przez Moniom kawa okazała się tą nieco gorszą.
Popatrzyłam na Moniom przekonana, że zacznie mówić dalej.
Spojrzała na Moniom jeszcze raz.

Narzędnik (z kim? z czym?): Monie

Dorota spotkała się z Monie.
Razem z Monie przestaliśmy dawno za nimi nadążać.
Razem z Monie zrobiłyśmy obiad.
Powinnam jednak pojechać z Monie.
Siedzieliśmy z Monie na ławce w parku.

Miejscownik (o kim? o czym?): Moniu

Piszę o Moniu.
Kiedyś chciałam napisać o Moniu.
W głowie kłebiły mu się mysli i wspomnienia o Moniu.
Chciałbym być teraz przy Moniu.
Ten wiersz jest o Moniu.

Wołacz (hej!): Monią

Cześć Monią!
Monią! Gdzie jesteś?
Witaj Monią!
Dziękuję Monią za rozmowę!
Dobranoc Monią!