Odmiana imienia Konstantyn przez przypadki

Konstantyn imię męskie

PrzypadekLiczba pojedyncza

Mianownik
(kto? co?):Konstantyn

Dopełniacz
(kogo? czego?):Konstantyna

Celownik
(komu? czemu?):Konstantynowi

Biernik
(kogo? co?):Konstantyna

Narzędnik
(z kim? z czym?):z Konstantynem

Miejscownik
(o kim? o czym?):o Konstantynie

Wołacz
(hej!):Konstantynie!

PrzypadekLiczba mnoga

Mianownik
(kto? co?):Konstantynowie, Konstantyny

Dopełniacz
(kogo? czego?):Konstantynów

Celownik
(komu? czemu?):Konstantynom

Biernik
(kogo? co?):Konstantynów

Narzędnik
(z kim? z czym?):z Konstantynami

Miejscownik
(o kim? o czym?):o Konstantynach

Wołacz
(hej!):Konstantynowie, Konstantyny!

Przykłady odmiany imienia Konstantyn” w zdaniach w liczbie pojedynczej

Mianownik (kto? co?): Konstantyn

Konstantyn nie umie grać na gitarze.
W domu Konstantyn często urządza rodzicom pokazy mody.
Autorem artykułu jest Konstantyn.
Dopiero do mnie dotarło, że Konstantyn już tu jest.
Na drugie imię mam Konstantyn.

Dopełniacz (kogo? czego?): Konstantyna

Tata Konstantyna opowiedział mi o swoich przygodach w wojsku.
Zaproszenia na urodziny Konstantyna są gotowe.
Tata Konstantyna sam opatrzył mi nogę.
Lampion z dyni zrobiony na prośbę Konstantyna.
Tato Konstantyna produkował abażury.

Celownik (komu? czemu?): Konstantynowi

Chciałam szybko pochwalić się Konstantynowi.
Opowiedziałam Konstantynowi o przykrości która mnie spotkała.
Kupiłem Konstantynowi magnes na lodówkę.
Daję Konstantynowi, to co najlepsze we mnie.
Od początku próbujemy pomóc Konstantynowi.

Biernik (kogo? co?): Konstantyna

Spojrzałam na Konstantyna.
Oszołomienie spadło teraz na Konstantyna i na moment odebrało mu wigor.
Postaram się namówić Konstantyna na spacer.
Całość dopełniają misternie zaaranżowane wnętrza przez Konstantyna.
Śmiał się głośno, wesoło i patrzał na Konstantyna bardzo przyjaźnie.

Narzędnik (z kim? z czym?): Konstantynem

Sprzątam pokój z Konstantynem.
Karolina miała się spotkać z Konstantynem przed szkołą.
Pracuję razem z Konstantynem.
A sytuacja z Konstantynem rozwinęła się nagle dosyć szybko.
W praktyce minęło już pół roku odkąd nie jestem z Konstantynem.

Miejscownik (o kim? o czym?): Konstantynie

Niestety, nie umiała zapomnieć o Konstantynie.
Chciałam dowiedzieć się więcej o Konstantynie.
Kiedyś tam chciałam napisać o Konstantynie.
Ten wiersz jest o Konstantynie.
Dyskutuję o Konstantynie.

Wołacz (hej!): Konstantynie

Dzień dobry Konstantynie!
Gdzie jesteś Konstantynie!?
Konstantynie! Gdzie jesteś?
Dziękuję Konstantynie za rozmowę!
Konstantynie! Wróć do mnie!